Wednesday, 20 February 2013

വറുതി

ഉമിനീര്‍ വറ്റി
തൊണ്ട വരണ്ട്  
ദാഹം കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം
ചിതലരിച്ച കുടവുമായി
ജീവജലം തേടി
നമുക്ക്  പ്രയാണം തുടങ്ങാം.

ആഴങ്ങളിലേക്ക് വളര്‍ന്നിട്ടും 
ഉറവകളുടെ വേരിറങ്ങാത്ത
കിണറുകളുടെ ഇരുണ്ട, വിണ്ടുകീറിയ   
അടിത്തട്ടിലെ തിളക്കങ്ങളിലേക്ക്
പ്രതീക്ഷയോടെ ഉറ്റുനോക്കി
നമുക്ക്  നെടുവീര്‍പ്പിടാം.

പുതിയ കാലത്ത്
നമുക്ക് വേണ്ടാതായ,
മാലിന്യങ്ങളെറിഞ്ഞ്  നാം
നികത്തിയെടുത്ത കുളങ്ങളുടെ
കുഴിമാടങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലിരുന്ന്
നമുക്ക്  നെടുവീര്‍പ്പിടാം.

മണല്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട്, 
ഉറവിടങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട്,
മരിച്ച നദികളുടെ
ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ ജഡത്തെയോര്‍ത്ത്
നമ്മുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിലിരുന്ന്
നമുക്ക്  നെടുവീര്‍പ്പിടാം.

ഒടുക്കം...

പ്രകൃതിയുടെ
രക്തവും മാംസവും
വിറ്റുകിട്ടിയ പണത്തിനു 
മീതെ കിടന്ന്
നാവു നനയ്കാനാവാതെ
നമുക്ക് ജഡമാകാം .

(20/02/2013)

No comments:

അരിക്കൊമ്പൻ - ഒരു കവിത

ഞായറാഴ്ച സ്പെഷ്യൽ ചിക്കൻ ബിരിയാണി ആസ്വദിച്ചു തിന്ന് ഏമ്പക്കം വിട്ടു ചാരു കസേരയിൽ ഒന്നു കണ്ണടച്ചപ്പോഴാണ് ഭാര്യയും മക്കളും കൂട്ടുകാരുമായി തന്റ...